Kusadasi naar Nazilli

Woensdag begonnen we aan een geweldige klim. Oh Here en dat na die inspanning van gisteren!Maar de afdaling was heerlijk 10 km goed wegdek: we gingen snel! Henk Lubberding's lessen werpen wel vruchten af. Mijn voorganger ging nog harder: 85km. Zo gek doe ik niet hoor. Een gemene hond die uit de bosjes kwam aanzetten kon ons gelukkig niet bijhouden. Daarna over vlakke weg met de wind in de rug 40 km crossen. Er waren helaas 2 lekke banden en dan duurt zo'n tocht wel weer lang. Moe om 16.30 uur in het hotel. Direkt mee naar het monument van Atatürk. Douchen en naar het diner met de Rotary. Helaas wel heel vermoeiend. Zeker als het grootste gedeelte van de gastheren/vrouwen geen engels spreekt. Ik zat gelukkig naast een lief oud manneke dat wel goed Engels sprak. Had in de jaren 50 in de VS gestudeerd.

Aankomst Turkije: lange dag voor de boeg!

In Turkije wachtte ons een grote groep Rotarians op. Zij hadden ons op de kade een geweldig ontbijt klaargezet en voor een jeugddansclub gezorgd die ons entertainde. We propten onze zakken vol met koekjes voor de lange tocht die ons was voorzegd. Gellukkig begrepen ze dat we niet te laat aan onze 140 km. konden beginnen. Leo was in een stress omdat we al om 5 uur bij Efese moesten zijn.

Het was duidelijk dat we dat niet konden halen. Begeleid door 4 politieauto's en 2 motoren gingen we op weg. Eerst reden we door een woest droog landschap, maar later werd dat lieflijker. Van gebrek aan slaap was niets te merken. De groep fietste voluit! Het was een prachtige tocht, maar door het vele klimmen zwaar.

Voor een lastige afdaling door grind en zand besloten we dat de snellen zouden proberen om de afspraak te halen en de rest voor zich moest rijden. DAT heb ik geweten... 40 km in je uppie. Ik wist dat Bernhard voor me lag en ik wilde hem inhalen. Het is een rotwerk om bij het stipje in de verte te komen. Als de eerste persoon is gepasseerd kreeg ik moed. De trap wordt steviger en daar komt nummer 2 en 3 en nog even later dagen 4 en 5 op. Voluit in de eindsprint de berg op. Hoera!!

De beklimmingen waren prachtig. Af en toe langs het water. We hielden gedrie even pauze en passeerden daarna de grote groep die even verderop een cola dronk. Natuurlijk stopten we niet; we zouden ze een poepie laten ruiken. We bereikten zelfs de achtehoede van groep 1. Alleen de laatste 10 km moesten we lossen omdat 2 een hongerklop kregen. De droge broodjes weggespoeld met lauw water en een stukje chocolade na.

Voor de wind naar Efeze. Wat kunnen wij rijden!

In Efeze bezochten we de kerk van Maria .(Zij zou daar vele jaren geleefd hebben en er gestorven zijn.) Het was een kerkje uit de 4e eeuw gelegen in een prachtige tuin. De kerk was gewijd aan "de Vrede". Een plek voor ons vonden onze Turkse vrienden. Het verbaasde ons hier een aantal jongere monnikken en een non aan te treffen die de kerk onder hun hoede hadden. Per dag ontvingen zij 5.000 bezoekers. Ik heb voor mijn gezin en voor Margot en Liefke een kaars opgestoken. De klim naar de kerk hadden we niet meer kunnen doen, Ik schat dat die nog 7 km was en zeker 9% gemiddelde stijging.

We sliepen in een typisch Turks all in hotel. 's Morgens aan het ontbijt kwam een mevrouw ons $ 10,- brengen voor het goede doel. lief he.?

Griekenland twee dagen

Op zondag kwamen we aan in de stromende regen en harde wind; absoluut beroerd fietsweer. Er moest attent gereden worden We hielden het bij 1 valpartij over rails van Karin en 1 lekke band. Wat is het zalig om na zo'n dag de prut van je af te douchen.

Als dan de waard je overlaat met eten en drinken én er is een ineternetcafe om de hoek ben je de inspanning gauw vergeten.

We moesten een grote afstand afleggen. Daar zagen we tegen op, maar de dagleiders bouwden diverse leuke stops in, waardoor de tocht goed te doen was. We gingen ter kerke in een grote Orthodoxe kerk, dronken koffie in een gezellig. We passerden het kanaal van Korinthe en gingen pootjebaden in zee.

40 km. buiten Athene werd het erg druk en vies. Gelukkig was het zondag want anders hadden we ook nog erg veel vrachtverkeer gehad. Er lagen veel dooie honden langs de weg en dat stonk!!!

Onze rustdag (vandaag) in Athene hebben we besteed aan sightseeing o.l.v. een zeer goede gids. Ze kommandeerde ons alsof we een schoolklas waren , maar dat vergaven we haar want ze wist boeiend te vertellen. Nog even wat boodschappen doen en de rotzooi in onze tassen netjes inpakken en we stonden weer klaar voor de veerboot naar Turkije!

Boottocht nr Griekenland!

Italië
Audiëntie bij de paus was een goed georganiseerde show, waarbij hier en daar een groepje hoera riep of een gezang aanhief als hun naam werd genoemd. Voor de aanwezige nonnen was de audiëntie hoorbaar een hoogtepunt.

Terug in het hotel was het weer haasten om ons klaar te maken voor de rit van de dag. Direct heftig klimmen door een prachtig landschap.

We zagen erg tegen de 2e dag op. Dit was niet nodig want de hellingen niet erg steil (wel lang). Samen met een andere deelnemer genoten we in ons eigen tempo van de omgeving. We waren nog voor de anderen op de lunchplek! Ik zag langs de kant herfsttijlozen en de wilde cyclamen en rook de geur van dille, marjoraan en tijm.


De lange rit werd bekroond met een schitterend gelegen slaapplaats (zie foto hierboven) Zo'n plek waar je je bed niet in wilt.
Vandaag: windkracht 7 tegen, regen. Hard werken!

Met de boot naar Griekenland
Nu zit ik op de veerboot naar Griekenland. Kalme zee en zon. Hopenlijk vorder ik eens in mijn boek over de kruistochten. ( Turkije)

Wat ben ik toch een bevoorrecht mens!

Onderweg

Lieve mensen,

We zijn onderweg...

Ik probeer zo snel mogelijk een berichtje te publiceren.
Binnenkort zet het team ook dagverslagen op website van Cycletour.

Tot snel!
Simone

Druk, druk, druk... (English below)

met de fysieke en geestelijke voorbereiding EN met sponsors binnenhalen voor de goede doelen. Als deelnemer van de tocht wordt er van je verwacht dat je een bepaald sponsorbedrag binnenhaalt. Een extra uitdaging die mede dankzij jullie zal slagen!
Fietsen voor het goede doel

Met deze tocht zamelen wij geld in voor twee stichtingen in het Midden-Oosten. Kinderhilfe in Afghanistan ondersteunt vooral kinderen en vrouwen. Zij bouwen klinieken, weeshuizen, scholen en werkplaatsen en in Oost-Afganistan. Music in me richt zich op kinderen in vluchtelingenkampen. De muziekprojecten vergroten hun sociale vaardigheden en helpen bij de verwerking van trauma’s.

Sponsors bedankt!
Bedankt voor de enthousiaste reacties en giften. Elke gift is een groot gebaar voor de organisaties. Zij kunnen dit geld heel goed gebruiken.

Volgende week dinsdag vertrekken we. Mijn fiets is ingepakt en opgestuurd. Deze week ga ik nog meer mensen vertellen over mijn tocht. Misschien willen zij mij ook helpen met een bijdrage!

Simone

Busy, busy, .......

with the mental and physical preparations for my trip, as well as with gathering contributions for the charities supported by the ride.
As a participants, we are expected to collect a certain amount of sponsor-money. Thanks to you, I am sure that this additional challenge will be achieved!!

Cycling to serve
With this ride, we are aiming to collect money for two funds that work in the Middle-East. Kinderhilfe is a German organisation that works in Afghanistan to support children and women. They build hospitals, orphanages, schools and provide vocational training in Eastern Afghanistan. Music in me is geared towards children in refugee camps. Their music projects help children to develop their social skills and to overcome their traumas.

A big thank you to my sponsors!
Thank you for all your enthusiastic support and donations. Every contribution is a huge gesture for the two charities. They can really use our donations.
My daughter Marit is looking after my Australian contacts. If you wish to help, you can transfer any contributions into her account (see below).

We are leaving next Tuesday :s. My bike has already been packed and sent to Rome. I will continue to tell people about my ride and hope to collect enough money.

Spread the word!

Laatste klimtraining (English below)

Op naar de laatste klimtraining! Weer naar Malmedy in de Ardennen. Ik ken het gebied nu een beetje en kan mij dus op de techniek focussen. De 2e dag wil ik niet ophouden. De omgeving is zo mooi en mijn fiets loopt zo lekker. Vergissing... de tocht terug werd lang en erg zwaar. 124 km met een gemiddelde van 21 km. Niet gek gedaan, Simone! Al zeg ik het zelf!

De volgende dag een steiler gebied opgezocht. Dat had ik beter niet kunnen doen. Het wegdek was -juist op de lange afdalingen- slecht. Mijn gemiddelde lag beduidend minder evenals de afstand. De laatste dag stelde Gerrit voor om alleen los te rijden. Helaas lag er een behoorlijke mist boven de Hoge Venen waardoor het fietsen niet ongevaarlijk was.

We besloten op te breken en dit heerlijke plekje te verlaten. Harry en Anke heel erg bedankt! Thuis stond de mail weer helemaal gevuld, was de tuin overgroeid, de pruimen jamklaar en administratieachterstand veel te groot.

We begonnen dus maar iets anders. Gezellig kletsen met vrienden en de fiets reisklaar maken.
Dat bleek een goede keuze, want zo kwam had ik vandaag–op de grote inpakmorgen- tijd om….weer te kletsen. Alles liep gesmeerd. De vergadering besloot de beslissingen van de Saoedi’s maar af te wachten. Leo Schmidt en Katrien Eggens werden met een kado alvast hartelijk bedankt voor al het werk wat zij hebben moeten doen.

Ik weet uit ervaring dat de organisator heel wat te verduren heeft. Het is voor hen goed te weten dat de groep dit ook beseft.

Simone

Photo courtesy of Noordhollands Dagblad / Eric Molenaar

Last climbing drill

This is going to be my last climbing work-out! We went to Malmedy in the Ardennes again. I know the area a bit by now, which enables me to focus on my technique. The second day was awesome and I could barely stop. The surroundings were so pretty and my bike felt great. Ooops… I hadn’t quite counted on the way back. Returning was long and tough: 124km at an average of 21 km/hr. Not bad, Simone :-)

The next day was for even steeper hills. But that proved rather tricky. The bitumen was shocking, especially on the long descents. My average speed was considerably lower than yesterday, as was the distance.
Gerrit proposed to ride some easier routes on the last day. Unfortunately, there was such a thick fog making cycling too dangerous.

We decided to leave this wonderful place behind. A big thanks to Harry and Anke for letting us stay in their house.
We came home to a full mailbox, overgrown garden, packed plum trees ready for jam-making and lots of admin stuff to do. So we decided to visit friends instead. ;-)

Today was the big ‘bike packing’ morning. Everything went really well. We met with the cycling group, packed our bikes, had our photos taken by the local news-paper etc. The group still doesn’t know whether we’ll be allowed in Saudi Arabia, let’s wait what eventuates.

Van weidse weilanden naar woeste woestijnen (English below)

De week begint goed met eindelijk weer een zondagsritje met onze fietsclub. Heerlijk door het weidse landschap van West-Friesland met een club aardige mensen. Wat wil een mens nog meer? Ik wil wel naar de woeste bergen en woestijnen.. Nog even geduld..

Ik voel me bevoorrecht om met een gezond lijf met vrienden door ons welvarende land te kunnen rijden. Soms bekruipt me het gevoel dat ik het niet verdien. Waarom mogen mijn gehandicapte/eenzame of slecht bij kas zittende vrienden dit niet meemaken? Het zal mijn gereformeerde achtergrond zijn die het grote genieten vaak verhinderd.

Na zondag komt ik alleen aan spinning in de Enkhuizer Sportschool toe. Rob traint me tot er een zweetplas op de grond ligt. Hij heeft er het volste vertrouwen in dat ik de tocht zal volbrengen. Dit geeft mij een fijn portie zelfvertrouwen! Zal ik het bijhouden? denk ik toch stiekem..

Vandaag kreeg ik antwoord! Met de Cyclegroep maakte ik een tochtje in Twente. Gelukkig, ik kan goed meekomen! En de groep lijkt sociaal te fietsen. Er zijn geen achterblijvers; die probeer ik vaak op te peppen. En zo kom ik zelf in tijd- en ademnood. “Manche lern’s nie” zei mijn moeder vroeger.

Weer een week voorbij!
Simone

p.s. hiep hiep hoera voor Marit!

From green grasslands to desolate deserts

The week started off well with a Sunday morning club ride. I love cycling through the wide meadows of Western Friesland with the kind people in our club. What more could a person wish for? Mmm, wild mountains and barren deserts? A bit of patience Simone!

I am privileged to be healthily riding through our rich country with a group of friends. I sometimes wonder how I came to be so lucky. Why can my handicapped, lonely or impoverished friends not experience this? It must be my Dutch reformed background that prevents me from enjoying this fully

Note from Marit while translating this blog entry. “Mum, you are the silliest. There is absolutely no reason why God would ever want a person to not have something just because not everybody can have it. They may not take pleasure in what you are enjoying anyway!!"

Next to my usual rides, I participate in the spinning training in the Enhuizer Sport School. Rob drills me until there’s a puddle of sweat under my bike. He is fully confident that I will be able to complete the ride to Mecca. That is kind of encouraging. Although I keep doubting….

Well, I got the answer today! We went on a long tour around Twente with the Cycle-group. Fortunately, I kept up with them. And the group seems to be as social (ie. Chatty?) as me. There are no dawdlers whom need a boost, which saves me having to worry about them.

Another week closer to departure!

Ps. Happy birthday to Marit :D