Laatste dag in een bijzonder land جدة

Terug in Djedda. Wat is het heet! Zelfs 'snachts is het nog 30 gr. We nemen de tijd deze laatste dag: uitslapen en langdurig ontbijten. Tijd voor een goed gesprek. We kunnen naar het strand of weer naar de stad. Bernhard en Herman B.willen graag een ziekenhuis bekijken. Die komen met verhalen terug! Luxe en mooie vormgeving (bekijk de alg. website)

De vrouwen willen in ieder geval naar het strand. Wij mogen nl. het zwembad, waar de heren zo lekker in te keer gaan ,niet betreden. Na 3/4 uur rijden komen we bij een prive strand aan. Het is dubbel omheind en er mogen geen foto's worden gemaakt. Voor de zekerheid worden alle toestellen in een zak bij de portier gelegd. Heerlijk om lekker in bikini te kunnen rondlopen. Ook Arabieren met hun gezinnen komen hier. De vrouwen in een badpak met kort rokje en 3/4 leggins. Onze gids trekt zijn jurk niet uit, maar de buschauffeur trekt dankbaar mijn short aan. Hij kan niet zwemmen. Daar is een oplossing voor: tussen 2 man ingeklemd gaat hij te water en geniet volop van de onderwaterwereld.Terug in het hotel gauw klaarmaken voor een laatste bezoek aan de Souk met een paar man.Als de oproep tot het avondgebed klinkt -en de winkels massaal sluiten- gaan we terug voor een lekkere maaltijd in het hotel. Jan Keesen had ons tot goed eten gemaand, omdat we daardoor beter de lange reis konden doorstaan.

Reizen is wachten: pas om 01uur vertrek uit Djedda. Als we al een poosje vliegen worden we naar achteren geroepen. Daar heeft Jan een glas champagne voor ons klaar staan. We heffen het glas op de fijne reis en op de geboorte van het jongste kleinkind van Docus.Spontaan zingen we zachtjes "mijn opa, m'n opa".
In Frankfurt snelwandelend naar de transfer: we willen het vliegtuig naar Amsterdam beslist halen. Sommige familieleden hebben 2 1/2 uur moeten rijden en die wil je toch niet met hun verlangens langer laten wachten? Gerrit had al lang genoeg gewacht.

Op Schiphol waren tot ons genoegen ook Catrien,Francis en Jaques gekomen.Tochtgenoten die wij allen graag tot de laatste dag bij ons hadden willen houden. HET WAS EEN PRACHTIGE TOCHT MET BIJZONDER PRETTIGE REISGENOTEN!

Bijna thuis

Op deze laatste dag in de bergen worden we al vroeg meegenomen naar de "kamelenmarkt" door de zoon van de sjeik. Deze markt is eigendom van de familie en is ook de plaats waar van oudsher de sjeik als mediator optreedt bij geschillen.Wij zijn de eerste toeristen geloof ik die hier ooit kwamen. De marktlieden zijn zeer toegankelijk en we mogen overal foto's maken. Alleen liever niet van de vrouwen.Hoewel,als ik bij een paar marktvrouwen sta en zij mijn hennavingers zien, mag ik best foto's van hen maken, echter niet nadat zij hun gezicht geheel dwz hun "oogspleet" hadden bedekt.Een jochie beklaagde zich over de foto's, maar de sjeik zei hem dat HIJ het goed had gevonden!Na de markt werden we uitgenodigd voor het ontbijt bij de broer van de sjeik. Deze had ook al zijn buren uitgenodigd en zo zaten wij met ons tradtionele kopje groene koffie en wierook in een zaal met mannen. De groep mocht eerst eten en daarna de buren. Het was een heerlijk maal met een soort "broeder" en allerlei lekkers. De vrouw des huizes was met anderen vanaf 03.00 uur met de voorbereiding bezig geweest! Karin en ik werden meegenomen naar het vrouwenvertrek waar we een geanimeerd gesprek hadden met 2 vrouwen die Engels spraken.De oudste die hoofd van de stedelijke meisjesschool is, wil in 2010 graag naar Europa komen. Autorijden staat hoog op haar verlanglijst.
Na een hartelijk afscheid reden we naar het (moderne) vliegveld voor de terugtocht naar Djedda.

" feestje bij de Sjeik"

Eindelijk konden we fietsen van Albaha, maar we moesten wel eerst met de bus de stad uit (van de politie).Voor de inpakploeg was het routine geworden om de vrachtwagen snel in- en uit te laden. 30 km buiten de stad stapten we op onze fiets: een prachtweg door de rotswoestijn. De temperatuur viel op deze hoogte erg mee. We zagen onderweg een grote groep gieren die op trekvlucht was.

Ik had mijn uitrusting aan, maar Karin had al gauw de broek opgestroopt en de armpjes uitgedaan. De broek vond ik niet zo erg maar die synthetische armpjes zijn vreselijk warm. Zodra uit de dorpen waren deden we de armpjes uit. Later bleek dat de plaatselijke gids onze bedekking onzin vond. Zo viel het pas echt op dat er vrouwen bij waren!

Helaas maakten we de fietstocht niet helemaal tot Bisha af. We moesten op tijd zijn voor het dinner met een Sjeik. Na het avondgebed ontving hij ons in zijn huis. We kregen uitgebreid instructies over hoe we moesten groeten, koffiedrinken, hoe we wierook naar ons toe moesten zwaaien en over hoe we hem uitgebreid moesten bedanken bij het afscheid. Grappige maar handige tips!

Karin en ik verbleven in het vrouwenvertrek samen met 2 vrouwen, 7 dochters en kleinkinderen. De gesprekken waren iets wat geforceerd. Er was slechts 1 dame (lerares Engels) die een beetje engels sprak. Gelukkig zorgden de kinderen voor wat vertier. Het eten stond op de grond voor ons uitgestald. Eigenlijk moest ik met mijn handen eten, maar daar had ik geen behoefte aan. Het "feestje" werd afgesloten met henna! Nu heb ik 2 bewerkte vingers. Geen gezicht..

De ontmoeting

Het onderhoud met de Emir was indrukwekkend. Hij hield een korte speech waarin hij onze doelstelling prees een zijn opvatting over respect en verdraagzaamheid van religies uiteenzette.
Hij sprak over ons beider geloof in een Creator. Apart voor een moslim die toch altijd Allah gebruiken. Hij gaf zoveel openingen tot een dialoog dat we geimponeerd de audiencie verlieten. Zulke ontmoetingen maakt dat de groep ook weer erg bezig is met onze missie. We leren onze eigen gedachten ordenen en deze te bespreken met de anderen. Ik vind het zeer waardevol.
We vierden deze ontmoeting met een 'goede' kop koffie in... Starbucks. Daar discussierden we met 2 studentes. Nu we niet fietsen, hebben we alle tijd..

Goed nieuws!

We fietsen! Niet ver (12 km), maar toch. Eerst met de bus naar de boulevard. De politie vond fietsen door deze hectische stad niet verantwoord. Eindpunt een koffietent met heerlijke cappuchino. Daar lazen we een kort bericht over onszelf in de Engelstalige krant Arab News.

We mochten niet verder fietsen (hier waren we het niet mee eens, maar die discussie gingen we niet aan) We maakten foto's bij de beroemde splitsing bij Mekka. Hierna met de bus verder tot de rand van het hooggebergte. Als we toestemming kregen om te fietsen wilden we niet meer hoor! Buiten de bus was het 40 gr in de schaduw. Boven aangekomen merkten we dat op de berg heerlijk koel is. Hier komen de SA's vakantie houden. We zagen onderweg ook heel veel speeltuinen en pretparken.

We kregen net te horen dat de Emir van Mekka, prins Khalid Al-Faisal bin Abdul Aziz Al-Saud ons de volgende morgen wilde ontvangen in zijn paleis in Djedda! Daar hadden we niet meer op gerekend. Het is geweldig dat we DE brief nu toch aan hem kunnen overhandigen. Het betekent niet fietsen en 7 uur in de bus zitten: Maar hier ging het ons toch om?!

De stad Djedda جدة

Om 01.uur in Djedda geland, gauw de abaija en sluier aan/om, nog een uur wachten tot we onze fietsen kregen en eindelijk om 3 uur in bed. Ik fiets liever dan dat ik het vliegtuig neem :-).

Deze dag bekeken we de stad. De oude stad stelt niet veel voor; het is er stoffig en niet echt gezellig. De rest van deze miljoenenstad is imposante nieuwbouw. Net Amerika met grote gebouwen en shopping mals. Langs de 12 km lange boulevard aan zee staan talloze kunstwerken. Heel grote en soms heel lelijke. Het versiert de stad toch aangenaam.
Het valt me op dat de vrouwen hier wel een abaija maar niet allemaal een sluier dragen en de winkels tamelijk uitdagende kleding verkopen. De locals beamen dat de stedelingen ruimdenkend zijn (helemaal in vergelijking met het platte land).
In ons restaurant waar we traditionele maaltijd aten, zaten veel vrouwen alleen. Onze gids vertelde dat dit wel eens 'Ladies of the Night' konden zijn. Tja...

Fietsen in Saoudi Arabië?

Eindelijk een internet dat werkt en niet bezet is.!!

Samen met onze gids Amin kochten we een paar lange jurken en sluiers in de Souk. Akaba is een gezellige stad waar ik best langer wil blijven. We moeten helaas helemaal terug naar Amman, omdat de autoriteiten in KSA ons niet toestaan de grens bij Akaba over te gaan.
Het eerste stuk ging weer langs de prachtige bergen die ik gisteren ook heb beschreven. De rest was saai. We passeerden fosfaatmijnen waar het afval in grote hopen langs de weg lag. Op tijd op het vliegveld. De fietsen werden vlug ingepakt in dozen die Amin bij een fietsenwinkel had geregeld. De resterende tijd lekker gedineerd met een goed glas Jordaanse wijn en enkele kado's gekocht voor de Sjeik waar we woensdag gaan eten.
We zijn aan het einde gekomen van de fietstocht denk ik. Althans voor ons vrouwen. We zullen het nog even proberen, maar ik denk niet dat we veel kans hebben. We moeten de kettingen met een kruis eraan afdoen en de flesjes met "heilig water" uit de jordaan ook wegdoen. Toch wil ik dit land in.

Feest bij de grens Wadi Rum - Hagi (Saoudi Arabie)

Na de vrolijke avond in het kamp en een doorwaakte nacht vanwege de bassen en fluiten en trommels uit naburige tenten wekte de zonsopgang ons weer tot leven. Nippend aan mierzoete thee die op een vuurtje getrokken was,genoten we van de omgeving.
De terreinwagens brachten ons terug naar de entreegebouwen waar we onze fietsen hadden achtergelaten. Het geeft mij altijd een goed gevoel als ik mijn fietsje weer kan vastpakken. Deze dag zal niet al te inspannend zijn. We hoeven maar 70 km. af te dalen naar de Rode Zee. 16 km voor Akaba wordt het landschap overweldigend: hoge rode bergen dooraderd met zwarte basaltlagen rijzen naast ons op. Je wilt wel stapvoets rijden om hier langer van te genieten. Dat gaat dus niet in een lint van 25 fietsers. We werden menigmaal gefotografeerd. Dat zijn beslist prachtopname's.
In Akaba deden we op verzoek van de pers nog een rondje door de stad. Op het eindpunt wachtte ons een luid spelende band op en ...een kameel.We hadden gelukkig genoeg tijd om onze rommel op te ruimen en van het zwembad te genieten.
En toen kwam een verrassing: we waren uitgenodigd voor een tochtje over de Rode Zee! Een grote tweemaster lag afgemeerd aan de kade op ons te wachten!! In de zwoele avondlucht zaten we op dek en keken naar de kustlijn van Jordanië , Israël, Saoudie Arabië en Egypte. De kapitein zette vrolijke Arabische muziek op en al gauw was het dek vol lachende gezichten en "elegant" bewegende lijven. Heerlijk om je op deze manier te kunnen uitleven!. Voor de dorstigen onder ons werd uitstekende Jordaanse wijn geserveerd. Aan het snelgroeiende aantal flessen werd dit door velen onder ons gewaardeerd.We legden Paulus' waarschuwing: "En bedrinkt u niet aan wijn, waarin bandeloosheid is" maar weer eens naast ons neer.

Feest op de boot!

Prachtige woestijn Petra Wadi - Rum

Weer een dag waarin we de bus een stukje gebruikten omdat ons reisschema erg strak is. Even de kloof bij Petra uit. Dat scheelt een uur klimmen. Daarna op de hoogvlakte een kopje koffie (wat en luxe!) en verder langs de rand van de hoogvlakte. Beneden lagen de dalen onder een wolkendek. Na 2 uur zetten wij de daling in over Kings Highway. De weg lag vol olie en was redelijk druk met vrachtauto's die overigens erg langzaam daalden. Niet harder dan 40km. anders werd het link.

Het ging voorspoedig en voor 1 uur waren we al bij de afgesproken plaats niet ver van Wadi Rum. Om daar te komen moest nog 30 km worden afgelegd. Geen probleem, want het landschap om ons heen werd steeds interessanter. De kleuren van de bergen varieren van roze tot blauw. Soms leken de bergen op de rare bergen die we in China hebben gezien, alleen waren die helemaal groen en deze helemaal kaal.

Bij de ingang van de Wadi werd eerst een voorlichtingsfilm getoond, die blijkbaar niet erg boeiend was, want hier en daar hoorde je licht gesnurk. De fietsen bleven bij het entreegebouw achter, onze bagage ging in de jeep verder en wij hobbelden op kamelen de Wadi in. We waanden ons buiten de wereld met als hoogtepunt de zonsondergang....

Grote bedoeinenteneten stonden klaar met een klein tentenkamp voor het slapen. Ieder kreegt een traditioneel kleed uitgereikt en toen kon het feest beginnen. Kampvuur, lekker eten, wijntje of bier, veel praten en lachen. We naderen duidelijk het einde van de tocht!!

Bezoek Petra Dana - Petra

Besloten werd om niet naar Petra te fietsen. Dat zou veel te veel tijd kosten en dan was er geen tijd over om de stad te bekijken. We beklommen de bergen om Petra heen en zagen alles. Het weer werkte ook mee: niet al te warm meer en een bedekte lucht.

Terug naar het hotel lopend heb ik een tijdje met onze Turkse fietser gesproken. Hij begon op 12 jr als scheepsmaatje op een vissersboot, daarna als knecht in een garage en daarna werd hij...jockey! Van 17-19 jr. Langer hield hij het niet vol. Hij moest 40 kg wegen als er een koers was dat betekent 2 dagen vooraf niet eten. En dat het hele jaar. Nu doet hij een soort mbo motor en fiets techniek. We vinden hem allemaal aardig en gunnen hem de tocht naar Mecca. Maar dat is nog lang niet zeker! Hij is niet via onze groep bij de Saoedies aangemeld en ook niet als Turkse pelgrim. Foutje van de Turkse Rotary.

Voor het eten bezochten we met een paar dames een Hammam. Helaas een toeristenval..

Hitte! Kerak- Dana bij Tafeleh

Weer op weg. Weer een lange maar mooie dag. Eerst tot het hoogste punt van de hoogvlakte op 1.600mtr. en dan een afdaling van 10 km. Genieten!! Weer dat mooie rotslandschap. Beneden zagen we het stuwmeer; daar wilden we naar toe. Daar aangekomen moesten we weer de klim inzetten. De gids troostte door te zeggen dat hij een makkelijke route had uitgekozen. Niets bleek minder waar.
Om 12 uur, zowat in de hemel hielden een aantal het voor gezien. Het was 40 graden en ieder was nog moe van gisteren. Zij gingen verder in de bus naar het Dana natuurreservaat (ons slaapadres voor die avond). De gids wist nooit hoeveel km we nog moesten fietsen en hoe de beklimmingen zouden zijn. Hij bleef maar volhouden dat het maar een paar kilometer was. Dit werd voor ons een gevleugelde uitdrukking. Op een gegeven moment kreeg ik last van de brucht hongerklop. Ik kon geen kracht meer uit mijn benen persen. Helemaal bibberig, terwijl ik toch allerlei gels en broodjes had gegeten. Ik liet de groep maar gaan en werd door de ambulance volgestopt met water, vijgen en abrikozen.

De groep kwam in opstand tegen de gids. Gelukkig was daar een politiepost, waar de kantine werd geplunderd. De politie bedacht dat we nog 15 km moesten rijden. Alleen de sterkere fietsers mochten van de politie verder.

Dus wij moesten verder met de ambulance. Na 2 km stopte ze om ons lachend te vertellen dat we mochten fietsen: vanaf nu alleen maar dalen! In de diepte zagen we een oude nederzetting: Dana.

Ik had geen handen meer over van het remmen. Het laatste stuk heb ik gelopen, want de hobbelkeien vond ik eng. Luid geklap van de aanwezige toeristen!

Onze slaapplek is een uitvalsbasis voor mountening. In de omgeving van Dana zijn geweldige fietstochten. Na een prachtige avondwandeling sliep in heerlijk in mijn gammele bedje.

Zware tocht met frisse onderbreking Jordan Valley Kerak-Wadi Mujeb Canyon

's ochtends een koele duik om wakker te worden. Ontbijt met pitabrood, kaas en tomaat: Klaar voor een zeer zware dag...


Eerst langs de kust terug naar het zuiden tot aan Wadi Mudjib. Daar zijn we de canyon ingegaan door het water. Dieper de canyon in stond het water hoger en soms ging tot mijn nek onder. De stroomversnellingen werden ook heftiger en het werd best moeilijk om over de rotsen te klimmen. Aan het eind was een grote waterval. Het was een feest! kopje onder en drijvend naar de uitgang.


Na de lunch kwam de grote uitdaging: een 30 km klim vanuit de Dode Zee naar Al Karak. De leider van de Jordaanse Fietsclub wist zeker dat we deze klim niet aankonden. Na 5 km, al de eerste waterpauze, na 10km weer. Ik kon niet meer opstappen vanwege de steilte; dus viel ik. Maar ik ging door. Nog geen 600 meter verder viel ik weer bijna van de fiets omdat ik het wiel niet meer rondkreeg 14%!
De bus kwam mij achterop en bracht me een paar km verderop bij de groep terug. Er zaten al wat meer fieters in, dus ik hoefde me niet te schamen. Terug bij de groep heb ik in een lekkere cadans nog tot 17.30 uur geklommen.
Toen ik de bergen voor me zag begreep ik; dit wordt nachtwerk. Toch maar verde in de volgbus. 6 fietsers kwamen in het pikkedonker aan (De schemering duurt hier maar kort). Chapeau!

Het hotel was lower middle class :een beetje viezig, maar we zijn wel wat gewend. Alleen het grote aantal met buikloop zet vragen bij die gewenning! Karin had ook buikloop en had bovendien een pijnlijk knie aan het canyoning over gehouden. Ik durfde bijna niet te gaan slapen uit angst haar uit de spaarzame slaap te houden door eventueel gesnurk. Tja jullie begrijpen mijn probleem?

Baden in de dode zee Amman – Madaba – Dode Zee – Jordan Valley

Welkom in Jordanië Damascus- grens Jordanië- Amman

Amfitheater Busra

Welkom to Jordan!

Wonderschone bergtop-route Yaburd - Damascus

Bijna bij Damascus

Impossante waterraden Idleb - Hamah

Een uur te laat op weg terwijl we onze tijd nodig hadden want we wilden langs Ebla. Leidde de Syrische chauffeur die we nu hebben (een eng mannetje) ons via een omweg van 20 km. er naar toe!!!. Het was de moeite waard maar dan nog een 90km in de hitte langs de autoweg. De wegen zijn hier verrassend goed.
We lunchten in een typische lawaaierig Syrisch stadje waar nooit een toerist komt. Dus ipv een restaurant lunchten (bananen en droog brood)we op het een plein temidden van nieuwsgierige jongeren. Kapot aangekomen in Hama.

n Hamah zijn belangrijke bezienswaardigheden de Norias. Dit zijn enorme houten waterraderen die water uit de stromende rivier 'scheppen" en via een aquaduct verspreiden over de stad. Imposant. De oudste is uit de 14e eeuw.

Gelukkig hadden we een mooi hotel met zwembad!! Genoten van een heerlijk diner en een lekker bed.

Afscheid van Turkije Antaky - Idleb (Syrië)

Het is vandaag wel een speciale dag omdat we Turkije verlaten en afscheid nemen van twee van onze medefietsers Ali en Jan en ook Sedef (de organisatrice.) Op weg naar de grans kregen we politie- en Rotarybegeleiding. Daar waren we blij mee want de grens is geen sinecure. De Rotarians regelden alles. Gelukkig gingen ze mee door het niemandsland, want Syrie is andere koek.
In een bloedhitte nog 60 km fietsen naar de eerste Syrische stad. Wat een deceptie; vuil, lelijke betonblokken, geen vriendelijke voorbijgangers, allemaal sluiers, boerka's. Van het hotel kreeg ik weer een sovjet gevoel. We zijn ook opgelicht. Dat merkten we bij de afrekening: Kurt moest betalen voor internet wat hij niet gebruiken kon en de fietsen mochten niet uit de berging. Dus cash betalen!

Prachtige stad Iskunderun-Antakya (Antiochië)

De rit zou een behoorlijke klim inhouden 900 meter 6 % stijgen.Het was best te doen. De weg was goed en eenmaal boven had je een prachtig uitzicht over de valleien. Over deze pas ging ook het kruisleger. De afdaling was weer heerlijk; ik vertrouw m'n fiets weer. Aan het eind van de afdaling stonden weer Rotarians die ons thee aanboden; wat een gastvrijheid!

In Antiochie om 15.00 uur. Natuurlijk eerst ontvangst met toespraken in het Turks in de brandende zon. Daarna de fietsen in hun onderkomen en wij naar het hotel in de oude stad.Het hotel was echt mooi!

Snel de stad in om in een museum een verzameling Romeinse mozaïeken te zien. Hierna bezochten we de eerste kerk die Paulus stichtte hoog op een berg. In de kerk waren vluchttunnels en boven de kerk uitkijkposten, om de gemeente te waarschuwen voor de Romeinen.
In de berg was een grote kop van een Griekse god uitgehouwen die de stad ten tijde van de pestepidemie moest beschermen. Over de bergen loopt rond de stad een gigantische muur. Deze stad was echt niet in te nemen. De stad doet een beetje Zuid Frans aan (met meer stof), kosmopolitisch. Absoluut de moeite waard.

's Avonds een geweldig diner in een mooi hotel in de binnenstad. De Rotary is hier meer in goede doen zo te zien. Ik had een Engels sprekende tafeldame en we hadden genoeg gespreksstof.

Laat en voldaan naar bed!

Soepele heupen Ceyhan Iskenderun

Na een onrustige nacht wachtte ons een lange rit naar Iskander. Gelukkig over een vlakke weg. Eindeloze maisvelden afgewisseld met aubergines en sinasappelbomen. Bij de eerste stop op 30km stond een lange tafels klaar met koekjes thee e.d. De plaatselijke Rotaryclubs moedigde ons aan. De dag begint goed!

We reden lekker door toen we plotseling van de weg af moesten van de politie. Ook hier stond de plaatselijke Rotary met eten en sap klaar. Deze hadden iets extra's: een groepje kinderen gaf een voorstelling van Turkse volksdansen. De groep moest natuurlijk meedoen...

Onderweg ontvingen we toejuichingen vanuit de citrusplantages. Aan het einde van de dag hadden we geen puf meer. Helaas werden we in de stad ook weer naar standbeeld van Attaturk geleid voor een ontvangst. Zo'n standbeeld met een hoog Sovjet gehalte. Als speciaal effect schoot men vuurpijlen ,waaruit linten rolden, de lucht in.

Met de bus reden we 15 km naar onze slappplek. Ook hier weer een hoog sovjet gehalte; verveloze saaie flats. We een oud Russisch fabriekscomplex. 'S avonds terug naar de haven voor een diner.Het mixen ging niet erg goed. Maar toen d met Turkse disgenoten werkte niet goed, maar toen Turkse dansmuziek begon kwam iedereen op gang en werd het nog gezellige.

In de bus gingen we door met luide Turkse muziek. Katrien bleef ook hier dansen. We waren echt uit! Om 22.30 stapten we giechelend uit de bus.(Drank is niet de oorzaak, want we drinken met mate.) In ons sovjetgebouw werd de manager opgehaald omdat sommigen het durfden een gekocht blikje bier op te drinken!

Weer een prachtontvangst Mersin Ceyhan

Vandaag was een makkie; 60 km over vlakke weg. Maar vreselijk druk. In Tarsus was de eerste stop. Veel plichtplegingen aan de poort van Cleopatra (foto). Daarna in Paulus voetsporen door de stad. Bij de kerk beleefden we een bijzonder moment: net toen de brief van de kardinaal werd voorgelezen, klonk achter ons het gezang van de pelgrims die een mis bijwoonden. Paulus huis en bron bezocht. Ook even de markt op geweest om een lange rok voor Karin te kopen. Dankzij onze Turkse rijder betaalden we 50% van de prijs. Wat lag hier veel verrukkelijke kitch!

In Adana (anderhalf miljoen inwoners) werden we opgewacht door escorte politie met luidsprekers. Hiermee kondigde ze continue aan dat deze groep van Rome naar Mekka fietst. (zie filmpje)Na een extra rondje over de 'champs elysee' van Adana werden we met muziek welkom geheten. Karin en ik kregen bloemen net als in Tarsus. Dan gauw naar het hotel en de fietsen nakijken/eten/slapen. Het peleton krijgt praatjes: als een mede-weggebruiker niet direct stopt, brullen we. In Nederland hebben de racefietsers daardoor een slechte naam. Hier krijgen we politiebegeleiding!

Godshuizen en liederen Silfike Mersin

Om 5 uur werden gewekt door de Iman; het went nog steeds niet…
De politie was strikt en begeleidde ons met 4 auto's en 2 motoren. We moesten in 1 groep fietsen twee aan twee.

We reden lekker langs zee over een vlakke weg toen we plots 4 km met 12 % omhoog moesten. Allemachtig! Boven bleek een restant Griekse tempel/ oude kerk en een enorme holte in de aarde te zijn (doline) waar in de 4e eeuw een kapel voor Maria was gebouwd. Iets verderop een minder brede hollow die de hel werd genoemd.
We hadden ruimschoots de tijd om alles te zien. Daarna op weg naar het volgende monument. Een oud kasteel aan de kust en 1 iets verder helemaal in zee gebouwd. Een prachtig gezicht. Nu ging het weer heuvel op heuvel af dwars door een gigantisch Romeins complex. We hoefden niet hard te fietsen want we werden pas om 3 uur in Mersin verwacht.

Daar werden we ontvangen door een fanfare en hottemetoten. Vlug naar het hotel met Zwembad! Helaas dat was al leeggepompt. Veel tijd hadden we niet want 's avonds werd ons een concert aangeboden. Dat concert was bijzonder. Een koor zong Ave Maria, Hallujah en Turkse geestelijke liederen. Daarna kwam een strijkorkest dat een sonate van Vivaldi speelde en eindigde met Pacchabel. Dit hadden ze voor ons georganiseerd! Wat bijzonder! Er waren ook veel Turkse bezoekers.

Toeristisch tochtje Mellec -Anamur

We gaan vandaag van Melleck naar Silfike ( 150 km) met twee bussen. We krijgen namelijk geen politiebegeleiding over deze route, wat volkomen terecht is. Het was een schitterende reis over steile hellingen en lange afdalingen zonder vangrails. Ik ga hier nooit alleen rijden. Men haalt gewoon in de bocht of op een steile helling in. Geen wonder dat de politie niet toestond dat we ons in dit verkeer zouden mengen.

In Anamur stoppen we om een heel oud en in goede staat verkerend fort uitgebreid te bekijken. Daar hadden we nu tijd voor. Het fort dateert van de 3e eeuw. Het kasteel was door de Romeinen gebouwd en later door Byzantijnen en Selsjoeken uit/ en opgebouwd.

Een groot deel van het gecultiveerde land wordt gebruikt voor de teelt van bananen. Vaak in kassen. In een vruchtbare grote delta, die al in de oudheid een speelbal was tussen diverse culturen tref je vele burchten aan. De stad Silifke, waar we uitgeladen werden, ligt aan een brede rivier met veel landbouw in de omgeving.Het hele gebied bijna tot Iskander heeft intensieve landbouw vanwege beschikbaar water.

De Experts Jan S. en Henk hebben geen vertrouwen in mijn fiets. Ze hebben er vrijdag al aan geknutseld, maar er zit nog wat speling in het stuur en daar zou ik problemen mee kunnen krijgen. Met veel plezier monteerden ze een nieuwe voorvork op mijn fiets. Dankzij J en H heb ik een weer vertrouwen in de fiets.

Zware klim met verfrissende finish Alanya -Mellec

Vandaag kon ik mijn kracht testen. Het zou een zware dag worden met grote hoogteverschillen. De voorspelling klopte: zwaar klimwerk, lang en heet. Aan het eind een verrukkelijke afdaling naar zeeniveau, waar we tot onze verrassing in een Turks pension logeerden. Voor het eten een snelle duik in zee. Wel mijn linkerarm hooghouden, want de wonden waren nog niet helemaal dicht.

De perfecte Turkse gastheer zorgde goed voor ons; een prima vent. Hij heeft als gastarbeider in Nederland gewerkt. Deze tocht leert ons erg veel over Turkije. Een modern land met goede voorzieningen, zij het niet altijd op ons niveau en hele vriendelijke mensen. Wederom vind ik onze cultuur maar ongastvrij en pingelig vergeleken bij andere culturen.

Verfrissende finish