Epiloog

Waarom ben ik deze reis gaan maken?
Zeker omdat ik fietsen heerlijk vind, maar ook omdat deze reis mij de gelegenheid bood om kennis te maken met de wereld van de Islam. Hoe meer boeken en krantenberichten ik las, hoe meer verward ik raakte. Dat de Islam vele gezichten heeft wist ik wel, maar hoe deze religie beleefd wordt binnen diverse culturen, daar kom je niet makkelijk achter. (tenzij je je laat voorlichten door xenofobe groepen).

Hoe heb ik het fietsen ervaren?
Het feit dat ik elke dag mocht rijden, maakte me werkelijk gelukkig. Fietsen is kijken en door te kijken ga je schoonheid herkennen: ook in zgn doodse landschappen en volle steden. We zijn met schoonheid overladen!
Technische minpunten waren er wel: ondanks de klimtraining lukte het niet om de 'snellen' bij te houden en door de klapband kon ik lange tijd niet meer genieten van de afdalingen. Zeker toen een deelnemer vertelde dat hij deze ervaring al 2x had gehad!
De groep bestond uit prima lui. Geen mopperaars en zeurpieten. Men had oog voor ieders bijzondere kwaliteiten en kon goed overleggen.We waren het poldermodel in leven. Onder de indruk ben ik van de grootmoedigheid waarmee Jan Spigt en Leo en Johan Schmidt een zeer pijnlijke misvatting van mij en daardoor van de groep naast zich neer konden leggen. Hulde!

Heb ik meer kennis gekregen van de Islam en haar beleving?
Net als in het Christendom zijn er in de Islam ook vele stromingen en verschil in beleving en uiterlijk vertoon. Het was moeilijk om met mijn relativerende religiositeit door te dringen tot de gedachtenwereld van een Islamiet. Het was makkelijker om te spreken over de leefregels.
In Saoedie Arabië was men duidelijk het strengst in kledingvoorschriften. Daar maakten de vrouwen waar ik mee sprak evenwel geen halszaak van. Wat men echt vervelend vond was het feit dat een vrouw daar niet mag autorijden en -in de rurale gebieden- men zich ook niet alleen mag verplaatsen. Dat is ook vreselijk onhandig.

Ik heb mij verbaasd over het moderne Turkije en Jordanië. Aan Turkije's kust liggen tot de grens met Syrië zeer grote en moderne steden. Mijn favoriete stad is Antakaya/Antiochië. Een oud centrum met geschiedenis van millennia gecombineerd met een mengsel van moderne en traditionele bevolking. De stad ademt tolerantie uit. Mijn gastvrouw bevestigde desgevraagd dit beeld. Deze jonge vrouw vond mij maar een geluksvogel dat ik zomaar alleen op reis mag van echtgenoot en familie. Zoiets kan daar nog absoluut niet al heb je een modern denkende echtvriend. In deze context heb ik iets tegen het woord mogen, maar dat ik een geluksvogel ben dat is ZEKER waar!