Ik mag van Herr Chirurge 2 dagen niet fietsen. Ik moet zeggen dat ik met de anderen meeleed in de beklimmingen. Het zag er zo zwaar uit dat we de bagage zo snel mogelijk naar het hotel brachten 100km verder om ruimte te hebben voor uitgeputte fietsers en hun ros. Slechts 2 fietsers stapten een poosje in. Frank was duidelijk ziek. Toch er weer uit voor het laatste stukje. Het landschap is prachtig!
We kwamen in een alleraardigst stadje Korkuteli aan. Een gezellig Turks stadje met veel winkeltjes, aardige mensen en brandschoon. De hotelier sprak geen woord Engels, zodat de we boel maar zelf regelden. Een paar van de mannen werden door de kapper geknipt en geschoren. Karin en ik zochten en vonden een farmacie waar we, nadat we een manspersoon hadden weggestuurd, een obscene pantomime opvoerden om duidelijk te maken dat we een bepaalde creme voor onze zeer tere delen nodig hadden. De dame reageerde eerst wat stug maar later hadden we de grootste lol.
Vandaag (zaterdag) stond er een groep jonge wielrenners uit Antalya klaar om de groep uit te dagen voor de klim en de afdaling naar de stad. Prachtig zoals die jochies de mannen bespeelden.
Bij de stad kregen we weer veel escorte erbij. We sliepen in een opleidingshotel gezellig weer met z'n drieën. De Rotary had ons een ontvangst in het museum bereid met heerlijke hapjes en fantastische drankjes. Moeilijk om af te blijven. Leuke muziek erbij en daarna op weg naar het strand om in een tentje naar de volle maan te kijken en veel te praten (en sommigen drinken) Moeders niet, want ik wil morgen goed mee kunnen fietsen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten